موسیو آرسن

چند روز بعد دیدن این مستند این سوال در من جوونه زد: "تا به حال شده از یک عده مردم جامعه بدتون بیاد؟" مثلا به خودتون بگید ای بابا این آدم به چه درد جامعه می خوره؟یا بگید: این ها سربار جامعه ن.اینها هزینه ن برای جامعه و دولت. خب حالا با این حس بد به اونها، حاضرید کمکی به اونها بکنید که وضع زندگیشون بهتر بشه؟ به نظر من خیلی سخته، و خیلی روح بزرگی می خواد انجام این کار. برای خود من هم شده گاهی اینطور فکر کنم و شاید هم از دید اقتصادی و هزینه-فرصت نگاه کنی همین طور باشه. اما یک نگاه دیگه هم وجود داره و اون مهربانیه و به نظر من آدم هایی امثال آرسن واقعا مهربان بودند.نمی دونم انگاری یک عیار دیگه دارن اینجور آدم ها. من شناخت چندانی از مرحوم آرسن نداشتم جز این مستند. اما واقعا به فکر فرو رفتم که چه انگیره،نیت یا هدفی می تونه آدمی داشته باشه که کارهای خیرخواهانه برای جامعه انجام بده، مثلا بره آسایشگاه معلولان و سالمندان رو تاسیس کنه؟(اون هم جزو اولین آسایشگاه های ایران) فکر کنم این رو دختر آرسن می گفت در مستند که پدرش یک قسمت درآمدش رو به همسرش می داده و مابقی رو خرج آسایشگاه می کرده. واقعا آدم چطور می تونه اینگونه باشه؟بزرگ اندیش و مردم دوست. اولین داروخانه شبانه روزی رشت، اولین آسایشگاه و... وتازه کلی اعتبار و آبروی خودش رو هم خرج مردم بکنه. خدا بیامرزدش.

خدایش بیامرزاد. گاهی دوربین با سرک کشیدن های بی مورد ،بیننده رو از موضوع اصلی دور میکرد .مثلاحدود پانزده دقیقه از فیلم یا بهتر بگویم یک سوم فیلم در جستجوی پدر آرسن در روستاهای مرزی و ارمنستان وغیره میگذره که این نه تنها کمکی به اصل داستان یعنی شخصیت پردازی آرسن نمیکنه بلکه بیننده و زمان فیلم رو مستهلک میکنه ،در صورتی که تمام دریافتی این ده پانزده دقیقه رو میشد در دو خط نریشن خلاصه کرد و بیشتر به داستان خود مرحوم موسیو آرسن پرداخت .مسئله دیگه موسیقی ابتدای فیلم در لحظات جستجو. در پی نشانه های منزل پدری آرسن هم اصلا با متن هماهنگ نیست .موسیقی شلوغ راک با سازهای کوبه ای و ریتم تندش همخوانی با اصل داستان نداره بر خلاف ویلون و قطعه معروف تکنوازی آن در انتهای فیلم .و در انتها جای بسی تاسف داره از گمنامی چنان بزرگمردانی و جای خالی نمادی از این قهرمان در شهر رشت .حقیقی.