سپیده دمی که بوی لیمو می داد

"والا کثیف ترین چیز دنیا همون جنگه دیگه" مخاطب با اثری رو به رو است که نه شعار می دهد و نه گدایی احساس میکند. اثر تلخی و زشتی جنگ را به مدد روح زنانه به طرف مخاطب پرتاب می کند و بدون پرده پوشی از زخمی سخن می گوید که تا انتهای زندگی سوژه های مستند همراه آنان است. تدوین هوشمندانه که با مدد از تدوین دیالکتیک، عمق تفکری به اثر بخشیده است نیز از جنبه های مثبت این اثر است. اگرچه خود حادثه و سوژه به قدری عمیق و بزرگ هست که مسیر فیلمساز را برای همراهی مخاطب هموار سازد ، با این حال پرداخت خوب به سوژه و نزدیک شدن فیلمساز به ناظری نه صرفا غمخوار که گاهی همراه، این اثر را تبدیل به مستندی مهم و ضد جنگ میکند.